ทำไมเวลาไม่เคยบอกคำตอบใด หรือจะเป็นเราเองที่ไม่เคยถามมัน

ถ้าวันนี้เป็นเราเองที่เปลี่ยนไปแต่เธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง

จะเป็นฉันเองหรือไรที่คิดไปเองว่าเธอนั้นคิดเหมือนกัน  

กลัว..คือสิ่งเดียวที่ตามเข้ามาหรือว่าเป็นเพียงแค่ความเหงาที่พัดพาจิตใจ จะมีสิ่งใดให้คำตอบเราได้ไหมในเมื่อใจมันเปล่าเปลี่ยวถึงแม้จะรู้ดีว่าสิ่งต่างๆ นั้นไม่สมควรแต่เราก็ทำมันลงไปด้วยใจที่ต้องการ นั่นคงเห็นแก่ตัวเกินไปใช่ไหม

โอกาสแม้เพียงน้อยนิดทำให้ใจเรามีความสุข จนสุดท้ายกลายเป็นเราเองที่หลงละเมอ